Marjolein Aarts Fotografie

Haldis de Hagedis

Haldis de Hagedis

bloem2.jpg

Op een zonnige ochtend
De lucht strak en hemelsblauw
Dauwbedruppeld bloemen open
Het seizoen van zomer getrouw

En zie hier nu aan de wandel
Zo heel vroeg op pad
Op zoek naar zijn ontbijt
Onder een groot luzerneblad

We hebben het over Haldis
En Haldis is een hagedis
Knorrend van de honger
Was het vandaag toch aardig mis

Hij zocht hier en daar
Maar nergens was er iets te vinden
Nergens een lekker hapje
Geen mug om te verslinden

Al zoekende stootte hij met zijn hoofd
Aan de wortels uit de grond
Hij wreef over zijn kopje en zei:
“ik wist niet dat díe daar stond!”

“Kijk je wel uit voor deze oude olm?”
Hoorde hij van een stem van boven
Dat is raar, hij zag helemaal niemand hier
Kon hij zijn oren wel geloven?

Ineens hoorde hij gefladder
Er verscheen een vogeltje, mooi en klein
“Hallo, ik ben Virenda en ik ben een vinkje”
“...en....wie mag jij dan wel zijn?

“Ik ben Haldis en ik ben een hagedis”
“Kom jij net hierboven uit het bladerdak?”
“Ja”, zei Virenda, “hier woon ik”
“Ik heb hierboven een eigen tak”

Haldis vond dat wel erg spannend
Een huisje op zo’n hoge plek
Virenda vertelde dat het heel fijn was
Aan ruimte was er geen gebrek

Ze zei dat deze boom heel bijzonder was
Haar familie woonde er meer dan 100 jaar
Toen de boom nog klein was
Woonden haar voorouders al daar

Ze had niet de intentie
Er ooit nog weg te gaan
Haar familie en de boom horen bij elkaar
Net als ze sterren en de maan

Haldis was vaak verhuisd
Hij had nooit zo’n vast thuis gehad
Maar zo’n mooi onderkomen als dit
Leek hem toch wel wat

Hij vroeg Virenda hem meer te vertellen
Haldis wilde veel meer weten
Hij luisterde aandachtig
En dacht ineens niet meer aan eten

“Nou, kijk” zei Virenda “de voorouders zijn de stam”
“De ouders de takken, de kinderen het nieuwe hout”
“Via de wortels kan deze boom leven”
“En wordt hij ook zo oud”

“Alles blijft bij elkaar en heeft hetzelfde DNA”
“Een familie is verenigt in deze boom”
“Als deze stam de grootouders zijn”
“Zit verderop je tante of je oom”

Haldis vond dit moeilijk te begrijpen
Dat Virenda dit wist was wel heel briljant
Voor zo’n piepklein vogeltje
Had ze toch wel erg veel verstand

Virenda vroeg of hij wilde blijven eten
Haldis wilde dit maar al te graag
Hij wordt toch stiekem wel erg geplaagd-
Door het knorren van zijn maag

Na het overheerlijke eten
Hebben ze gespeeld en gekwebbeld
Toen ze moe en uitgeput waren
Zijn ze sterren gaan kijken op het veld

Aan het einde van de dag had Virenda een vraag
Wilde Haldis ook bij de boom blijven wonen?
Aangezien ze zulke goede vriendjes waren
En dit een huisje was van beider dromen

Zo hebben ze elke hun eigen nestje gehad
Zowel onder de wortel en in de tak
En hebben ze nog veel gespeeld
Tussen de blaadjes in het bladerdak

Deze kleurrijke vogel
draagt je voorouders tussen de veren
Wat eens vanuit de aarde kwam
Zal daar ook weer terugkeren.