Liever samen sterk dan oordelen

Al vanaf de kleuterschool zijn er steeds de prangende blikken en het geroezemoes van ouders. Iemand zou het kind moeten opvoeden, beter disciplineren en strakke regels moeten hanteren, zijn dan de veelgehoorde mantras. De diagnose is al vaak gesteld voordat ik hun voornaam ken en wordt me dit ongevraagd in de schoot geworpen. Een schoolplein wordt zo een heel beladen stukje wereld, gevuld met pijn en isolatie. Het gaat niet alleen over onze zoon, er zijn legio andere kinderen die door volwassenen niet begrepen en veroordeeld worden. Ik dacht na een aantal jaren dat ik daar voorbij was, dat het me niet meer deerde, maar dat doet het nog wel. Ik zal moeten gaan begrijpen dat acceptatie een proces is en geen bestemming. 

Een diagnose is er officieel nog niet, maar weten we inmiddels onofficieel al wel. Inderdaad hij is soms te ruw, hij kan enorm driftig worden en hij is onhandig in sociale situaties. Aan de andere kant is hij heel lief en behulpzaam, is hij erg rechtvaardig en moedig en wil hij graag kok worden. Hij is intelligent en creatief. Hij geeft graag knuffels en is heel goed in het zeggen van ‘het spijt me’ als hij fout zit. We zijn allemaal goed in bepaalde dingen. Geen enkele criticus is zo hard voor hem als hijzelf, want last heeft hij er echt van. Elke keer als hij kritiek krijgt, is hij boos, op zichzelf, boos dat de wereld hem niet kan en wil begrijpen. Verdriet is onderdeel van zijn dagen, omdat hij zo graag alles goed wil doen en weet wat er verwacht wordt, maar zijn hoofd soms kortsluiting geeft. Hij wordt niet uitgenodigd op feestjes, hij spreekt weinig af, mede omdat de dag al te druk is, maar hij wil graag bij de anderen horen en meedoen, net als ieder kind. Wij, als ouders, krijgen de volle laag. Niet alleen van hem, omdat we veilig zijn voor hem, maar ook van andere ouders, want wij zullen vast ‘iets niet goed doen, anders gedraagt hij zich niet zo’. 

Hoe maak je een situatie als deze beter? Door anderen de les te lezen, steeds aan te spreken, boos te worden of je rug toe te keren? Ik geloof er niet in. Ik geloof er wel nog steeds heilig in, dat we allemaal ouders zijn, die het beste met onze kinderen voorhebben. Elk kind is anders, elke ouder ook. Wie ben ik, om daarover te oordelen? Wie heeft er zelfs om gevraagd? Ik denk dat als we allemaal wat meer solidair zouden zijn als ouders en snappen voor welke uitdagingen we staan, we elkaar echt horen en steun kunnen bieden. Uiteindelijk vinden we vaak de liefde en acceptatie die we nodig hebben op de meest verassende plekken. 

Dus stel me een vraag in plaats van het geven van een oordeel. Een antwoord zal ik niet altijd hebben, maar ik kan je vertellen hoe het voelt….